Doğrusu böyle bir başlık atıp böyle bir yazı yazacağımı hayal bile edememiştim. Ama hasta olmama, hatta rahatsızlığımın ilerlemiş olmasına rağmen çok mutluyum. Söke Fehime Faik Kocagöz Devlet hastanesinden, orada görev yapan doktor, hemşire ve diğer personelden görmüş olduğum saygılı ve şefkatli davranış bana hastalığımı unutturdu ve büyük bir mutluluk yaşattı. Hep bunu hayal ediyordum. Avrupa’da gördüğüm, hastalara karşı gösterilen sevecen yaklaşımı ve saygıyı burada da fazlasıyla gördüm. Nereye gitsem ve kiminle muhatap olsam aynı sevecenliği hissettim. Öncelikle hepsinden Allah razı olsun diyorum. Yaşadığım mutluluğu ve de karşılaştığım güzellikleri anlatmadan geçemeyeceğim.
***
Efendim, geçmiş yıllarda da konulan bir teşhis vardı. Beyne giden damarlardan biri tıkanmış ve üniversitede yapılan anjiyoda bile açılamamıştı. Ben de çaresiz, diğer damarların insafına kalmış bir şekilde yaşamımı sürdürmeye çalışıyordum. Son zamanlarda unutkanlık vakaları artınca tekrar hastaneye gittim. Kıymetli doktorumuz Yaşar Bakırcı Beyefendi fiziksel bir muayeneden sonra beni MR ve Ultrason çekimleri için yönlendirdi. Hatta bir psikiyatr ile görüşmemi de önerdi. Ultrason randevusunu kendileri alıverdiler. MR için randevu almaya gittiğimde önce şaşırdım. Çünkü görevli hanımefendi bana gece sabaha karşı 04.00 gibi bir saati önerdi. Randevu sırasının yoğunluğundan söz etti. Aracım olmadığını, o saatte gelemeyeceğimi, şehiriçi taşımacılığın olduğu saatlerde bir randevu istediğimi söyleyince anlayışlı bir şekilde araştırıp 10.40 gibi bir saate randevumu ayarlayabildi.
Asıl mutluluğu ertesi gün yaşadım. MR randevumu beklerken heyecanlıydım, çünkü yarım saat sonra da ultrason randevum vardı. Beni içeri çağıran teknisyen hanım son derece kibardı. MR işlemi sürerken ve sonrasında da adeta bir babaya gösterilen saygı ve şefkatle davrandı. Bu arada benden sonra sırası gelen genç bir kardeşimizin de benim kalkıp hazırlanmamda yardımcı oluşunu minnetle hatırlıyorum.
Hemen Ultrason için koşturdum. Randevu saatimi beş dakika geçirmiştim. Bunun için özür dilemeye çalışırken sorun olmadığını ifade ettiler ve kısa bir süre sonra da beni çağırdılar. Orada da fevkalade bir saygı ve nezaket gördüm. Adeta kendimi rüyada hissettirdiler. Gözlerimi yumdum ve kendimi adeta evlatlar arasında hissettim.
Allah bu güzel insanlara sağlıklı uzun ömürler versin. Allah sayılarını arttırsın. Beni mutlu ettiler. Hasta olduğumu unutturdular. Böyle bir mutluluk yazısı yazmaya vesile oldular.
Sevgili okuyucu, belki bunlar çok normal ama, alışkın olmadığımdan mı bilmiyorum, bana normalin ötesinde inanılmaz güzellikte davranışlar olarak geldi. Sonunda bir mutluluk ve memnuniyet yazısı yazmak da nasip oldu.
