Yıllar önce, o zamanlar bir belde olan Savuca’da okul müdürüydüm. Bir gün acı bir haberle yıkıldık. Okulumuzun öğretmenlerinden bir hanımefendi elektrik çarpması sonucu hayatını kaybetmişti. O kadar şaşırdık ve üzüldük ki…
Garnizonda yüzbaşı olarak görev yapan bir subayımızın eşiydi ve sağlıklı, hayat dolu bir hanımefendiydi. Okulda bütün arkadaşları tarafından sevilir ve sayılırdı. Garnizonun içinde yer alan lojmanlarda oturuyorlardı. Bir gün alışverişten gelip banyoya girmiş. Banyo esnasında da elektrik çarpması sonucu hayatını kaybetmiş. O zamanlar bize söylenen; lojmanlarda bulunması gereken kaçak akım rölesinin olmadığıydı. Bu aygıt herhangi bir elektrik kaçağında sistemi kapatarak bu türlü elektrik çarpmalarını engelliyormuş.
O günden bugüne yirmi beş yıl geçti. Kaçak akım rölesi sözünü ikinci kez Manisa Büyükşehir Belediyesi Başkanı Ferdi Zeyrek’in hayatını kaybettiği kaza vesilesiyle duydum.
Merhum Başkan havuzunun kazan dairesinde elektrik çarpması sonucu hayatını kaybetmiş. Yakınlarının ifadesine göre yeni bakımdan çıkan motorun ya kaçak akım rölesi çalışmıyormuş, ya d zaten böyle bir cihaz yokmuş.
Sevgili okuyucu, aradan geçen yirmi beş yılda sanki hiçbir şey değişmemiş. Fevkalade eğitimli insanlar son derece basit ihmaller sonucu hayatlarını kaybediyorlar. Şimdi bunun adına kader demek mümkün mü?
Bizler ne yazık ki her konuda ihmal ile kaderi karıştırıyoruz. Depremlerde insanlar ölür, kader deriz. Yangınlarda inanılmaz can kayıpları yaşanır, kader deriz. Maden kazalarında canlar kaybolur, kader deriz…
Bütün bunlara bir kerecik de ihmal desek, belki sorunu büyük ölçüde çözeceğiz.
Ferdi Başkan bir ihmal nedeniyle hayatını kaybetti. İyi yetişmiş, sevilen, sayılan bir toplum önderiydi. Kaza sonrası hastane önünde toplanan hemşerilerinden ve de cenazesine katılan kalabalıklardan bunu anlayabiliyoruz. Böyle insanlar kolay yetişmiyor. Biz ne yazık ki kolay yetişmeyen bu insan değerlerini çok kolay kaybediyoruz.
Allah rahmet eylesin. Sevenlerinin ve Manisa’nın başı sağ olsun.
